Kuba se suočava s jednom od najdubljih ekonomskih i društvenih kriza u posljednjim decenijama, uz masovni odlazak stanovništva, hronične nestašice i učestale nestanke struje, ali veliki broj građana i dalje odbija da napusti zemlju ili izgubi vjeru u njen opstanak.
Tokom izvještavanja iz Havane, među građanima se najčešće čula riječ “prkos” – ne kao politički slogan, već kao svakodnevni stav ljudi koji žive u uslovima nestabilne ekonomije, ograničenih resursa i dugogodišnjih sankcija SAD-a. Stanovnici opisuju život obilježen nestašicama goriva, praznim policama, niskim platama i čestim restrikcijama električne energije, koje diktiraju ritam svakodnevnog života.
Glavni grad Havana, iako i dalje prepoznatljiv po svojoj istorijskoj i kulturnoj vrijednosti, sve više djeluje kao grad u zastoju, gdje se razgovori sve rjeđe vode o revoluciji, a sve češće o preživljavanju. Masovni iseljenički talas dodatno mijenja demografsku sliku zemlje, dok mnogi mladi odlaze u potrazi za boljim životom.
Vlada Kube za krizu prvenstveno krivi američke sankcije, tvrdeći da dugogodišnji “ekonomski pritisak” otežava trgovinu, snabdijevanje gorivom i oporavak privrede. Predsjednik Miguel Díaz-Canel odbacuje optužbe o sistemskim greškama i insistira da Kuba neće popustiti pred spoljnim pritiscima, već da ostaje otvorena za dijalog, ali ne i za “kapitulaciju”.
S druge strane, brojni građani i analitičari smatraju da sankcije ne mogu u potpunosti objasniti dubinu krize, ukazujući na probleme u ekonomskim reformama, birokratiji i dugogodišnjoj strukturi upravljanja državom.
Uprkos svemu, stanovnici Kube ističu da ne žele odustati od svoje zemlje. Iako iscrpljeni krizom, mnogi i dalje govore o nadi, dostojanstvu i želji da Kuba pronađe izlaz iz trenutne situacije bez gubitka suvereniteta i identiteta.
(news.sky.com)
